บทที่ 397 อย่าไปยืนสูงขนาดนั้นเลยดีกว่า

ผลกระทบจากฉากก่อนหน้ายังไม่ทันจางหาย ความสงบชั่วครู่ในกองถ่ายก็เปรียบเสมือนแผ่นน้ำแข็งบางๆ ที่แตกกระจายลงในพริบตาด้วยเสียงคำรามที่ตามมาติดๆ

"ฝ่ายพร็อพ!"

"ถ้วยชานี่มันยังไงกัน วางตรงนี้มันก็หลุดเฟรมสิ ชัดเจนขนาดนี้ไม่มีใครมองออกเลยเหรอ"