บทที่ 408 จับเป็นสวินเป่าตัวเป็นๆ ตามธรรมชาติ

“พูดถึงเรื่องนี้แล้ว…” หลี่รั่วสวินคล้ายจะนึกอะไรขึ้นมาได้ เขานั่งขัดสมาธิ เงยหน้ามองเพดานเต็นท์ พลางจมดิ่งลงสู่ห้วงความทรงจำ

“เหมือนไม่ได้นอนห้องเดียวกันแบบนี้นานมากแล้ว ตอนอยู่วงด้วยกันยังเจอบ่อยอยู่เลย ตอนนั้นพี่อวิ๋นอานชอบละเมอกลางดึก ทำนายตื่นอยู่เรื่อย”

พอได้ยินชื่อจางอวิ๋นอาน สีหน้าของเหอจั๋วเอ่อร์ก็พลอยผ่อนคลายลงเล็กน้อย