บทที่ 410 ความไม่ดังคือเกราะคุ้มกันของเขา

จงเจิ้นย่าหัวเราะร่าเสียงดัง พลางตบต้นขาฉาด

"ไอ้หยา ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง! ฉันผิดเอง ฉันผิดเอง มัวแต่วุ่นอยู่กับไอ้เต็นท์พังนั่น จั๋วเอ่อร์ ลำบากนายแล้วนะ! รีบนั่งเร็ว เดี๋ยวฉันต้องขอลองชิมฝีมือนายให้เต็มที่หน่อยแล้ว!"

เหอจั๋วเอ่อร์ที่สมองเพิ่งว่างเปล่าไปชั่วขณะดึงสติกลับมาได้ เขารีบโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน "ไม่เป็นไรครับ ไม่เป็นไรเลย"