บทที่ 422 ไม่อย่างนั้นฉันจะเลิกตามนายจริงๆ แล้วนะ

บนหน้าจอ แสงอรุณอันเงียบสงบและเงาตัดของวัดวาอารามในเมืองแห่งแสงอาทิตย์ค่อยๆ เลือนหายไป แทนที่ด้วยแสงยามพลบค่ำบนทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่ไพศาล

กล้องจับภาพไปที่เหอจั๋วเอ่อร์ซึ่งกำลังเตรียมวัตถุดิบทำอาหาร

เขาพับแขนเสื้อขึ้น ดูตั้งใจและมุ่งมั่นยิ่งกว่าครั้งไหนๆ