บทที่ 436 ฟังเธอค่อยๆ เล่าเรื่องวัยเด็ก

ผู้คนมักกล่าวกันว่า กำแพงโรงพยาบาลได้ยินคำอธิษฐานอันบริสุทธิ์จริงใจมากกว่าโบสถ์วิหารเสียอีก

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อลอยอบอวลแทรกซึมไปทั่วทุกหนแห่ง จางซูนงค่อยๆ เป่าข้าวต้มในช้อนจนคลายร้อน ก่อนจะยื่นไปจ่อที่ริมฝีปากของแม่

"แม่ กินอีกคำนะ แค่คำเดียวครับ"