บทที่ 497 มีทางรอดแล้ว!

ตู้ซิงไม่กล้าหันกลับไปมองข้างหลัง เธอรีบดึงกางเกงและเสื้อผ้าขึ้นมาสวมอย่างลนลาน ก่อนจะวิ่งเตลิดไปตามระเบียงทางเดินอันไร้ผู้คน น้ำตาไหลพรากอาบสองแก้มอย่างไม่อาจควบคุม ในลำคอตีบตันจนเจ็บปวดรวดร้าว

เธออายุสิบสองปีแล้ว ย่อมเข้าใจเรื่องราวมากมาย

เธอจะไม่รู้ได้อย่างไร ว่าพี่ชายคนนั้นต้องล้มลงจมกองเลือดก็เพราะช่วยเธอ!