บทที่ 539 ดวงจันทร์กับฝุ่นผง (5) ความโศกเศร้าและความปรารถนา

ในวันพิธีไว้อาลัย สายฝนโปรยปรายถักทอเป็นม่านหมอก ปกคลุมไปทั่วทั้งเมืองอย่างเงียบงัน

เจิ้งอี่เหรินยืนอยู่ตรงริมขอบฝูงชน สายตามองผ่านผู้คนนับไม่ถ้วนที่เบียดเสียดกันและร่มสีดำมากมาย จนกระทั่งไปหยุดนิ่งอยู่ที่รูปถ่ายหน้าศพขาวดำใบหน้าสุด

ชายหนุ่มในภาพยังคงยิ้มอยู่ คิ้วและดวงตาดูสะอาดหมดจด รอยยิ้มอ่อนโยน บริสุทธิ์เสียจนราวกับไม่เคยแปดเปื้อนฝุ่นผงบนโลกมนุษย์นี้แม้แต่น้อย