บทที่ 542 ร้องไห้ออกมาหน่อยได้ไหม

เมื่อกลับมาถึงห้องพักของตัวเอง เสี่ยวถูก็ปิดประตูตามหลัง แผ่นหลังผอมแห้งแนบชิดกับบานประตูเย็นเฉียบ หัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นปนหวาดหวั่น

เธอยกโทรศัพท์ขึ้นมา บนหน้าจอก็คือรูปที่เพิ่งแอบถ่ายมาได้เมื่อครู่

มุมภาพค่อนข้างเอียง เป็นมุมที่แอบมองผ่านช่องประตู ทำให้ดูเรียลและสมจริงตามธรรมชาติ