บทที่ 547 ดำเนินงานอย่างอิสระ

คุยเรื่องสัพเพเหระกันไปสองสามประโยค หลี่รั่วสวินมองแนวกรามที่เกร็งแน่นและความเหนื่อยล้าที่ปัดไม่พ้นจากหัวคิ้วของลู่หนิงเซวียน หลังจากเงียบไปชั่วครู่ ในที่สุดเขาก็ตกลงใจเอ่ยความคิดหนึ่งที่ตกผลึกในใจมานานออกมา

"พี่เซวียนครับ มีเรื่องหนึ่ง…ผมอยากปรึกษาพี่หน่อย"

ลู่หนิงเซวียนสังเกตเห็นอารมณ์ของเขาที่เปลี่ยนไป เธอรู้สึกสงสัยเล็กน้อย จึงขยับตัวนั่งตรงขึ้น