บทที่ 609 เปิดฉากมาตัวเอกก็ตายแล้วเหรอ

อีกด้านหนึ่ง เวินหนานเฉียวเดินตามฝูงชนที่กำลังทยอยออกจากโรง

เธอไม่มีกะจิตกะใจจะเดินเตร็ดเตร่ ทำเพียงแวะกินข้าวไม่กี่คำตรงชั้นล่างของห้างสรรพสินค้า แล้วรีบวกกลับมาที่โรงภาพยนตร์ทันที

เธอรู้สึกว่าอารมณ์ของตัวเองในตอนนี้เหมือนลูกโป่งที่กำลังจะหลุดจากพันธนาการ ทั้งกระโดดโลดเต้น ทั้งตื่นเต้น และลอยสูงขึ้นเรื่อยๆ ไม่หยุด