บทที่ 625 เฝ้ารอแสงรุ่งอรุณ

ตอนนี้หลิวอวี้รู้สึกชาไปทั้งตัว

ความรู้สึกนั้นราวกับถูกดูดกลืนเข้าไปในวังวนมืดมิดไร้ก้นบึ้ง อากาศในปอดถูกบีบคั้นออกไปทีละน้อย กระทั่งเรี่ยวแรงจะดิ้นรนก็ยังถูกพรากไป

เขาทำได้เพียงปล่อยให้อารมณ์อันสิ้นหวังและยิ่งใหญ่ในภาพยนตร์พัดพาตัวเองไป ลอยคอลุ่มๆ ดอนๆ อยู่ในสายน้ำอันเย็นเยียบ