บทที่ 666 อย่าถามอีกเลย

ลู่อวี๋ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยท่วงท่าผึ่งผาย เขาสวมชุดผ้าหยาบของคนงานยุคเจ็ดสิบ ทั้งตัวแผ่กลิ่นอายความทรหดหนักแน่นออกมา

เดิมทีเขากำลังบิวด์อารมณ์โกรธแบบเคืองที่ไม่ได้ดั่งใจ ทว่าพอได้ยินคำนี้ ความเปรี้ยวปร่าในอกกับความจนใจก็ตีรวนปนเปกันจนพลังฮึดเกือบจะแฟบหายไปครึ่งหนึ่ง

แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าจางโหย่วหลี เขาก็ทำได้เพียงเก็บงำความคิดหยุมหยิมเหล่านั้นไว้ แล้วพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย