บทที่ 678 ไล่เขาออกไป

หลี่รั่วสวินยืนสงบนิ่งอยู่ตรงนั้น ปล่อยให้เสียงร้องอันเรียบง่ายค่อยๆ ถ่ายทอดเรื่องราวสะเทือนอารมณ์เกี่ยวกับกาลเวลา ความรัก และความแก่ชราออกมาอย่างนุ่มนวล

น้ำเสียงทุ้มลึกและอบอุ่นดุจสุราบ่มชั้นเลิศ แรกจิบอาจฝาดเฝื่อนเล็กน้อย ทว่าเมื่อลิ้มรสแล้วกลับตราตรึงหวานละมุนยาวนาน

ทั่วทั้งโถงพลันเงียบสงัด ทีมงานหลายคนในสตูดิโอต่างถูกดึงดูดเข้าสู่บรรยากาศของบทเพลง