บทที่ 727 คราวนี้หายนะของจริงแล้ว

[ใช้โทรโข่งพังๆ ร้องเพลงที่เพราะที่สุด]

[เนื้อเพลงท่อนนี้ทิ่มแทงใจฉันมากเลย ‘พระเจ้า พระองค์อยู่ที่ไหน ได้โปรดช่วยฉันทีเถอะ’ ฟังแล้วอยากจะร้องไห้ รู้สึกว่าตอนที่เขาโดนคนตั้งมากมายรุมล้อมอยู่ตรงนั้น ในใจเขาเองก็คงเคว้งคว้างและแอบร้องขอความช่วยเหลืออยู่เหมือนกันหรือเปล่านะ]

[อย่าไปเพ้อฝันถึงพระเจ้าเลย คนที่จะช่วยเราได้มีแต่ตัวเราเองเท่านั้นแหละ แล้วก็เทวดาเดินดินอย่างหลี่รั่วสวินนี่ไง [สู้ๆ]]