บทที่ 767 แสดงให้ทุกคนดูสักหน่อยแล้วกัน

เสียงทะเลาะวิวาททวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ราวกับหยดน้ำที่กระเด็นลงกระทะน้ำมันเดือด ระเบิดเสียงดังลั่นขึ้นมาทันที

เสียงแหลมสูงของผู้หญิง เสียงห้าวหยาบของผู้ชาย เสียงเด็กร้องไห้จ้า เสียงสะอื้นไห้อย่างอัดอั้น และเสียงบ่นพึมพำด้วยความหงุดหงิดระคนปนเปกัน ก้องสะท้อนไปทั่วโรงงานอันกว้างใหญ่ ยิ่งทำให้อากาศที่ตึงเครียดอยู่แล้วอึดอัดหนักขึ้นไปอีก

บางคนนั่งสบถพึมพำอยู่ในมุมมืด บางคนก็กุมศีรษะพลางถอนหายใจ