บทที่ 778 เขาต้องทนมานานมากแล้วแน่ๆ

หยางเจิ้งไม่พูดพร่ำทำเพลงแม้แต่คำเดียว เขาวางสายแล้วหันหลังวิ่งสุดฝีเท้าไปตามแพทย์ประจำศูนย์ทันที

ในห้องแยกกักโรคอันคับแคบ บรรยากาศอึดอัดจนทำให้แน่นหน้าอก

เกาฟู่คังนอนหมดแรงตะแคงอยู่บนเตียง ทุกวินาทีผ่านไปเชื่องช้าราวกับชั่วกัปชั่วกัลป์