บทที่ 780 ถ้อยคำช่างบางเบา

กลางดึกสงัดเช่นนี้ เสียงร้องไห้ชวนให้รู้สึกขนลุกขนพองอยู่ไม่น้อย

พอหลี่รั่วสวินได้ยิน ความโล่งอกเมื่อครู่ก็พลันมลายหายไปจนหมดสิ้น

เขารู้ดีว่าเสียงนั้นดังมาจากห้องของใคร