บทที่ 840 สมบัติล้ำค่า

เกาฟู่คังหันไปมองทางเตียงคนไข้

ช่วงสายของวันนี้ บนใบหน้าของหลี่รั่วสวินยังมีเลือดฝาดจางๆ คงเป็นเพราะความดีใจที่การได้ยินเริ่มฟื้นตัวทำให้เขาดูมีน้ำมีนวลขึ้นมาบ้าง ทว่าตอนนี้ เลือดฝาดเพียงน้อยนิดนั้นกลับเลือนหายไปจนหมดสิ้น

ในมือของเขาถือโทรศัพท์ไว้ หน้าจอยังสว่างอยู่ สายตาจับจ้องอยู่อย่างนั้นเนิ่นนานโดยไม่ไหวติง