บทที่ 877 กลับบ้านกันเถอะ

สวีเชียนอวี่เช็ดน้ำตา พลันนึกถึงภาพแคปหน้าจอการถ่ายทอดสดพิธีสวนสนามวันชาติที่เธอเพิ่งเลื่อนเจอในกลุ่มแชตก่อนหนังจะเริ่มฉาย

ในภาพนั้นหลี่รั่วสวินยืนอยู่บนขบวนรถบุปผชาติ กำลังส่งยิ้มให้ฝูงชน

แสงแดดเจิดจ้า ท่ามกลางผู้คนเนืองแน่นเปี่ยมด้วยพลัง เขาสวมชุดดูดี รอยยิ้มอบอุ่นอ่อนโยน แววตาสะท้อนประกายฟ้าครามของผืนนภา