บทที่ 932 อีกนานแค่ไหน…

ท่ามกลางเสียงปรบมืออันกึกก้อง แสงไฟบนเวทีค่อยๆ มืดดับลง ราวกับสนามกีฬาแห่งนี้กำลังค่อยๆ ดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของใต้ท้องทะเล

ภาพบนจอยักษ์ปรากฏความรู้สึกที่บิดเบี้ยวและผิดเพี้ยนไปจากความจริง ทางเดินทอดยาวไร้ที่สิ้นสุดแล้วพับทับซ้อนกัน ประตูห้องเปิดออกแล้วปิดลง กระจกสะท้อนเงาของเด็กหนุ่มและแผ่นหลังใต้ร่มไม้

ภาพจินตภาพที่แตกกระจายทีละเฟรม ดูคล้ายโทรทัศน์เครื่องเก่า และเหมือนกับใครบางคนที่ลืมตาขึ้นใต้น้ำเพื่อมองดูโลกอันแปลกประหลาดพิลึกพิลั่น