บทที่ 96 ส่งมินิฮาร์ท

แสงแดดนอกหน้าต่างกำลังอบอุ่น ส่องผ่านม่านโปร่งทอดเงาลวดลายสลัวลงบนพื้นไม้

ภายในห้องฟื้นฟูสมรรถภาพของวิลล่า หลี่รั่วสวินเพิ่งจบคอร์สฝึกฟื้นฟูกำลังขาไปอีกหนึ่งเซต

"โอ๊ย พ่อคุณทูนหัวของฉัน พักเถอะครับ อย่าหักโหมขนาดนั้นเลย ฉันเห็นแล้วใจคอไม่ดีเลยเนี่ย"

พี่ฉินผู้เชี่ยวชาญด้านการฟื้นฟูร่างกายรีบก้าวเข้ามา ในมือถือผ้าขนหนูแห้งที่เตรียมไว้ล่วงหน้า พลางมองใบหน้าที่ชุ่มเหงื่อแต่ยังคงฝืนกัดฟันทนของหลี่รั่วสวินด้วยน้ำเสียงติดเล่นใหญ่และยังคงหวาดเสียวไม่หาย

หยาดเหงื่อเปียกชุ่มปอยผมหน้าผากของหลี่รั่วสวิน ผมสีดำขลับสองสามช่อแนบติดกับสองแก้มที่ยังค่อนข้างซีดเซียว จังหวะหายใจยังคงหอบถี่หลังการออกกำลังกาย

เขาค่อยๆ เอนหลังพิงเก้าอี้รถเข็น ยื่นมือไปรับผ้าขนหนูจากผู้เชี่ยวชาญข้างกายมาซับเหงื่อตามหน้าผากและลำคอ

ความปวดเมื่อยจากการฝึกซ้อมยังคงหลงเหลืออยู่ลึกๆ ในกล้ามเนื้อ เขาโค้งตาและยกยิ้มบางๆ

"นี่ไม่ใช่ปริมาณการฝึกสูงสุดที่พี่ฉินคำนวณมาว่าผมพอจะรับไหวเหรอครับ"

"ก็ใช่ แต่ฉันก็ไม่คิดว่านายจะเล่นจัดเต็มตามตารางเป๊ะขนาดนี้นี่หว่า! ขอร้องล่ะ อย่าให้พี่ฉินคนนี้ต้องเสียชื่อป้ายทองเลยนะ ฉันไม่อยากโดนตำรวจเรียกไปสอบสวนแล้วขึ้นข่าวหน้าหนึ่งหรอกนะคุณน้อง~"

พี่ฉินยกมือทุบอกตัวเองอย่างโอเวอร์

หลี่รั่วสวินเห็นท่าทางแบบนั้นก็ทั้งขำทั้งเอ็นดู

"เอาละๆ ผมพักตามที่พี่บอกก็ได้ครับ ความจริงผมรู้สึกว่าตัวเองยังไหวอยู่เลยนะ…"

"ซี๊ด…"

พี่ฉินสูดปากด้วยความหวาดเสียว แอบบ่นพึมพำในใจ

นี่เรียกว่ายังไหวเหรอ

ทุกครั้งที่ฝึกจนถึงรอบท้ายๆ ฉันกลัวแทบแย่ว่านายจะวูบภาพตัดคาที่ไปซะก่อน…

เด็กวัยรุ่นยุคนี้ น่ากลัวเกินไปแล้วจริงๆ!

หลี่รั่วสวินหลับตาลงเพื่อปรับอัตราการเต้นของหัวใจและลมหายใจให้คงที่

ในเวลาเดียวกัน ตัวเลขแต้มบนหน้าต่างระบบที่กระโดดขึ้นลงอย่างต่อเนื่องก็ดึงดูดความคิดของเขา

"ความเร็วในการเพิ่มขึ้นของแต้มเริ่มช้าลงแล้ว…"

หลี่รั่วสวินฉุกคิดขึ้นมา จึงแบ่งสมาธิส่วนหนึ่งดำดิ่งเข้าไปสำรวจในระบบทันที

ตัวอักษรและรูปภาพเลื่อนผ่านสายตาไปอย่างรวดเร็ว เพียงไม่นาน เขาก็เข้าใจสาเหตุ

ศึกน้ำลายที่เกิดจากเหตุการณ์ไปรับที่สนามบินนอกจากจะไม่สงบลงแล้ว กลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ คอมเมนต์เชิงลบ คำก่นด่า และกระทั่งภาพแคปหน้าจอที่ตัดทอนบริบทไปบิดเบือนต่างถูกแชร์ว่อนไปทั่ว

ที่สำคัญที่สุดคือ ความขัดแย้งอันดุเดือดระหว่างกลุ่มแฟนคลับแบบนี้ ส่งผลกระทบต่อความรู้สึกของคนทั่วไปอย่างมหาศาล และกระทบต่อไปถึงการสะสมแต้มขั้นพื้นฐานเข้าจนได้!

หลี่รั่วสวินขมวดคิ้วมุ่น

เดี๋ยวก่อนสิ แบบนี้ใช้ไม่ได้นะ!

กลไกแต้มของระบบถูกกำหนดไว้แล้วว่า เขาจะพึ่งพาแค่ความคลั่งไคล้ของแฟนคลับอย่างเดียวไม่ได้ ความรู้สึกของคนทั่วไปก็ต้องเอนเอียงไปในแง่บวกมากกว่านี้ด้วย!

เขาต้องการวิธีที่นุ่มนวลและมีประสิทธิภาพยิ่งกว่านี้เพื่อสยบมรสุมลูกนี้…

หลี่รั่วสวินหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา นิ้วเรียวยาวเลื่อนหน้าจอ แตะเปิดกล่องข้อความวีแชตของถังเซวียน

เวลานี้ถังเซวียนกำลังนั่งจัดการงานอยู่ในห้องพักของตัวเองในวิลล่า

ตอนที่หน้าจอสว่างขึ้นพร้อมแจ้งเตือนข้อความวีแชตจากหลี่รั่วสวิน เธอยังรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง

เรื่องที่สนามบิน เธอให้บ้านเบสออกประกาศชี้แจงเพื่อชี้นำทิศทางไปแล้ว เดิมทีตั้งใจว่าจะไม่ให้ความวุ่นวายในแวดวงแฟนคลับพวกนี้ไปรบกวนหลี่รั่วสวินที่กำลังอยู่ในช่วงพักฟื้น ไม่นึกเลยว่าเขาจะเป็นฝ่ายทักมาถามเอง

เมื่อแตะฟังข้อความ ก็พบว่าเป็นข้อความเสียง

น้ำเสียงของหลี่รั่วสวินยังติดเสียงหอบเบาๆ จากการที่เพิ่งออกกำลังกายเสร็จและยังปรับลมหายใจไม่ทัน ฟังดูเหนื่อยล้าเล็กน้อย แต่น้ำเสียงจริงจังมาก

"พี่เซวียน ผมเห็นในเน็ตว่าวานิลลากับแฟนคลับบ้านอื่นกำลังทะเลาะกันหนักมากเลย"

ถังเซวียนพิมพ์ตอบกลับทันที

"อืม ฉันรู้แล้ว ทางบ้านเบสกำลังออกประกาศนำทางกระแสอยู่ ให้พวกเขาระวังคำพูดคำจา อย่าขยายประเด็นให้ใหญ่โต นายไม่ต้องเป็นห่วงมากนะ พักผ่อนให้ดี ตั้งใจฟื้นฟูร่างกายและเตรียมตัวสอบรอบคัดเลือกของมหาวิทยาลัยสำคัญที่สุด เรื่องพวกนี้ให้พวกเราจัดการเองเถอะ"

"ไม่ครับ" หลี่รั่วสวินเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังเรียบเรียงคำพูด "พึ่งพาแค่ประกาศจากบ้านเบสอย่างเดียว ผมคิดว่าน้ำหนักมันอาจจะไม่พอ แฟนคลับออกโรงมีปากเสียงกับคนอื่นก็เพราะอยากปกป้องผม ผมจะทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้อยู่เฉยๆ ในเวลาแบบนี้ไม่ได้หรอกครับ แล้วอีกอย่าง ผมก็ไม่ชอบการเปิดศึกด่าทอใส่กันที่ไร้ความหมายแบบนี้ด้วย"

หัวใจของถังเซวียนพลันไหววูบ

เดิมทีเธอคิดว่าหลี่รั่วสวินแค่เอ่ยถามเพื่อให้เธอไปจัดการ ไม่คิดเลยว่าเขาจะกำลังขบคิดเรื่องนี้อย่างจริงจัง และอยากจะยื่นมือเข้ามาปลอบประโลมแฟนคลับด้วยตัวเอง

เขาแคร์เหล่าแฟนคลับวานิลลามากจริงๆ

ทั้งสองจึงปรึกษาหารือกันเรื่องข้อความที่จะโพสต์

ความจริงข้อความพวกนี้ยกให้ถังเซวียนจัดการก็จบ โดยทั่วไปแล้วศิลปินก็ไม่ค่อยเขียนเอง มักจะมอบหมายให้ทีมงานเป็นคนจัดการ

แต่หลี่รั่วสวินไม่ชอบรูปแบบที่เป็นทางการจนเกินไปแบบนั้น เขารู้สึกสบายใจมากกว่าที่จะเผชิญหน้ากับแฟนคลับด้วยความจริงใจของตัวเอง

ดังนั้นในเรื่องข้อความโพสต์ ครั้งนี้ก็เหมือนกับคลิปวิดีโอคราวก่อน หลี่รั่วสวินจะเป็นคนเขียนเองทั้งหมด

"ให้ตายสิ แทบไม่มีอะไรให้ฉันทำเลยนี่นา…"

ถังเซวียนอดพึมพำในใจไม่ได้ จากนั้นก็ส่ายหน้าแล้วหลุดหัวเราะออกมา

แม้จะช่วยให้เบาแรงก็จริง แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่าตัวเองแทบจะไม่มีพื้นที่ให้แสดงฝีมือเลย

ในฐานะไอดอล ในฐานะศิลปินแล้ว เสี่ยวสวินเนี่ย…เขาจริงใจเกินไปจริงๆ

แต่บางที นี่อาจจะเป็นเสน่ห์เฉพาะตัวที่ไม่เหมือนใครของเขาก็ได้!

ช่างเถอะๆ งั้นฉันก็ไปคิดเนื้อหาประกาศทางการของสตูดิโอแทนแล้วกัน

ถังเซวียนปรับเปลี่ยนแนวคิดอย่างรวดเร็ว

แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน เวยปั๋วส่วนตัวของเสี่ยวสวินให้เน้นแสดงความห่วงใยและขอบคุณ ชูเรื่องความรู้สึกเป็นหลัก

ส่วนเวยปั๋วทางการของสตูดิโอก็โพสต์ตามติดๆ ออกแถลงการณ์ที่จริงจังและเป็นทางการยิ่งกว่า เพื่อแสดงจุดยืนคัดค้านพฤติกรรมไปรอรับส่งที่สนามบินทุกรูปแบบอย่างชัดเจน ทั้งยังเน้นย้ำเรื่องระเบียบและความปลอดภัยในพื้นที่สาธารณะเพื่อตั้งกฎเกณฑ์ขึ้นมา

ใช้ไม้อ่อนควบคู่ไม้แข็ง ผลลัพธ์ย่อมดีกว่าแน่นอน!

ไม่นานนัก หลี่รั่วสวินก็โพสต์ข้อความใหม่ลงบนเวยปั๋วส่วนตัว

"เพิ่งฝึกฟื้นฟูร่างกายเสร็จครับ ได้เห็นข้อความที่วานิลลาส่งมาให้เยอะแยะ แล้วก็เห็นที่คุยกันในเน็ตแล้วด้วย

ขอบคุณทุกคนมากนะครับที่คอยปกป้องผม พอได้อ่านถ้อยคำอบอุ่นพวกนั้น หัวใจของผมก็อุ่นวาบขึ้นมาจริงๆ

เรื่องที่สนามบินคราวนี้ ทำให้ทุกคนต้องเป็นห่วงกันอีกแล้ว

ความจริงวันนั้นที่เห็นทุกคนพยายามเขย่งเท้าอยู่ท่ามกลางฝูงชน โดนเบียดจนเซไปเซมา ในใจผมทั้งซาบซึ้งแล้วก็เป็นห่วงมากครับ

ที่สนามบินคนพลุกพล่าน ทุกคนต้องมาเบียดเสียดกันเพียงเพื่อจะได้มองเห็นผมแค่แวบเดียว มันเสี่ยงต่อการเกิดอุบัติเหตุได้ง่ายมากจริงๆ

แต่ความรู้สึกของทุกคน ผมได้รับไว้หมดแล้วนะครับ ของขวัญทุกชิ้น จดหมายทุกฉบับ ผมจะเก็บรักษาไว้อย่างดี และทะนุถนอมมันอย่างที่สุดแน่นอน!

วานิลลาทุกคนต้องระวังความปลอดภัยของตัวเองด้วยนะครับ ไม่ต้องลำบากมารับมาส่งที่สนามบินกันแล้ว ความปลอดภัยสำคัญที่สุด จริงไหมครับ?

ถ้ามีของขวัญหรือจดหมายที่อยากส่งให้จริงๆ ส่งมาที่สตูดิโอได้เลยนะครับ ผมสัญญาว่าจะเปิดดูทุกชิ้นแน่นอน!

ผมรู้ว่าทุกคนอยากมีโอกาสพูดคุยกับผมให้มากขึ้น วางใจเถอะครับ รอให้ร่างกายของผมดีขึ้นกว่านี้อีกหน่อย ผมจะมาเปิดไลฟ์คุยเล่นกับทุกคนนะ

ในอนาคต เมื่อถึงเวลาที่เราสามารถเจอกันได้อย่างเป็นทางการแล้ว พวกเรามาร้องเพลงด้วยกันอีกครั้งนะครับ!

สุดท้ายนี้ หวังว่าวานิลลาของผมทุกคนจะมีความสุขและปลอดภัยในทุกๆ วัน

การดูแลตัวเองให้ดี ก็ถือเป็นวิธีหนึ่งในการปกป้องผมเหมือนกันนะครับ [มินิฮาร์ท]"