บทที่ 99 ข้อเสนอ

เยวี่ยเย่าเอนเตอร์เทนเมนต์ แผนกประชาสัมพันธ์และดูแลภาพลักษณ์

บรรยากาศในห้องทำงานอบอวลไปด้วยความเหนื่อยล้าหลังเพิ่งผ่านศึกหนัก เสียงเคาะแป้นพิมพ์บางตากว่าปกติ ในอากาศยังคงมีกลิ่นหอมขมจางๆ ของกาแฟหลงเหลืออยู่

แม้ว่าตัวหลี่รั่วสวินจะออกมาแสดงจุดยืนผ่านเวยปั๋วส่วนตัวตั้งแต่ช่วงแรกที่เกิดเรื่อง โดยเรียกร้องให้แฟนคลับมีสติและปฏิเสธการไปรับส่งที่สนามบิน แต่นั่นก็ไม่อาจหยุดยั้งคนทั่วไปที่ไม่รู้ความจริงทั้งหมดได้

จุดเริ่มต้นของกระแสดราม่าครั้งนี้ อย่างไรเสียก็มาจากเหตุการณ์แฟนคลับไปรับหลี่รั่วสวินที่สนามบิน

ความซับซ้อนของการกระจายข้อมูลในโลกอินเทอร์เน็ตก็อยู่ตรงนี้ ข้อมูลที่กระจัดกระจายกับอคติที่ฝังหัว มักทำให้คนทั่วไปบางกลุ่มที่เห็นแค่คีย์เวิร์ดอย่าง "หลี่รั่วสวิน" "สนามบิน" และ "วุ่นวาย" ยังคงมองเขาผิดๆ และจัดเข้าไปอยู่ในกลุ่มพวก "จงใจเกณฑ์แฟนคลับไปรับที่สนามบินเพื่อสร้างกระแสนิยมปลอม" อยู่ดี

มั่วเสี่ยวอวี๋หัวหน้าทีม นั่งอยู่ตรงโต๊ะทำงานของตัวเอง คิ้วขมวดมุ่น ปลายนิ้วเคาะลงบนโต๊ะผิวเรียบอย่างไม่รู้ตัว

บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ตรงหน้าเธอกำลังแสดงข้อมูลติดตามกระแสสังคมและการวิเคราะห์ลักษณะกลุ่มผู้ใช้งานล่าสุด

แม้เส้นกราฟที่แสดงค่าความรู้สึกชื่นชอบโดยรวมจะพุ่งสูงขึ้น แต่ในส่วนที่เป็นความคิดเห็นเชิงลบและการตั้งข้อสงสัยก็ยังคงมีอยู่

ทันใดนั้น โทรศัพท์ของมั่วเสี่ยวอวี๋ก็ดังขึ้น

เป็นวิดีโอคอลจากถังเซวียน โดยบอกว่าหลี่รั่วสวินอยากจะพูดคุยกับทุกคนในทีมประชาสัมพันธ์สักหน่อย

คิ้วที่ขมวดอยู่แล้วของมั่วเสี่ยวอวี๋ยิ่งผูกกันแน่นขึ้นไปอีก

หลี่รั่วสวินงั้นเหรอ

ติดต่อทีมประชาสัมพันธ์มาตอนนี้เนี่ยนะ

คิดว่าโพสต์เวยปั๋วก่อนหน้านี้ยังไม่พอ เลยอยากจะโพสต์อะไรเพิ่มอีกหรือเปล่า

หรือว่าตกใจที่กระแสสังคมบานปลายกะทันหันแบบนี้ จนอยากได้คำปลอบใจหรือคำแนะนำกันแน่

สวีฉิงคงที่คอยเงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวอยู่ตลอด รีบขยับเข้าไปใกล้เพื่อนร่วมงานข้างๆ แล้วกระซิบกระซาบด้วยเสียงแผ่วเบาอย่างรวดเร็ว

"ว้าว ได้ยินไหม หลี่รั่วสวินจะวิดีโอคอลมาคุยกับพวกเราโดยตรงเลยนะ!"

ดวงตาของเธอเป็นประกาย มีความตื่นเต้นแบบคนที่ชอบมุงดูเรื่องสนุกอยู่ไม่น้อย

"สงสัยไอดอลตัวน้อยคงเริ่มลนลานแล้วล่ะมั้ง เขาคงคิดไม่ถึงหรอกว่า แค่แฟนคลับไปรับที่สนามบินธรรมดาๆ จะลามใหญ่โตจนแทบจะกลายเป็นวาระทางสังคมไปแล้ว!"

เพื่อนร่วมงานพยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง ก่อนจะกดเสียงต่ำตอบกลับ

"ก็นั่นน่ะสิ เรื่องเล่นใหญ่ขนาดนี้ ใครเห็นก็ต้องใจหายใจคว่ำทั้งนั้นแหละ แต่พูดก็พูดเถอะ บอสใหม่ของเราคนนี้เนี่ย มีแววจะเป็นพวก…อืม ยิ่งด่ายิ่งดังจริงๆ นะ"

"ใช่เลย ไม่รู้ว่าควรจะอิจฉาดีไหม ถึงกระแสดราม่าจะแรงไปหน่อย แต่กระแสความสนใจระดับฟ้าประทานแบบนี้เนี่ย คนในวงการตั้งเท่าไหร่กราบเช้ากราบเย็นยังไม่ได้เลย!"

มั่วเสี่ยวอวี๋ไม่ได้สนใจเสียงกระซิบกระซาบด้านล่าง เธอต่อสัญญาณวิดีโอคอลขึ้นสู่จอใหญ่ทันที

ไม่นาน ภาพของหลี่รั่วสวินก็ปรากฏขึ้นบนจอขนาดใหญ่ด้านหน้าห้องทำงาน

เขานั่งนิ่งๆ อยู่บนวีลแชร์ สวมชุดลำลองอยู่บ้านสีอ่อนเรียบง่าย ท่อนแขนและใบหน้าที่พ้นร่มผ้าดูซีดเซียวไปบ้างเพราะอยู่ในช่วงพักฟื้น แต่นั่นกลับยิ่งขับให้เครื่องหน้าอันประณีตดูงดงามจับตายิ่งขึ้น ราวกับประติมากรรมแก้วชั้นเลิศที่แสนเปราะบาง

ดวงตาที่มักแฝงแววเศร้าสร้อยคู่นั้นเวลานี้ทอดมองมาอย่างสงบนิ่ง ขนตายาวทอดเงาลงมาจางๆ ชวนให้รู้สึกสะเทือนใจจนอดใจละลายไม่ได้

ถังเซวียนนั่งอยู่ข้างเขา เธอยังคงแต่งหน้าอย่างประณีต ผมยาวตรงสีดำขลับทิ้งตัวสลวยลงมาปรกไหล่ สีหน้ายังคงความสุขุมและเป็นมืออาชีพตามปกติ

เพียงแต่ตอนที่หันไปมองหลี่รั่วสวิน แววตากลับเผยความห่วงใยออกมาอย่างไม่รู้ตัว

สมาชิกในทีมพีอาร์ รวมถึงสวีฉิงคงและเพื่อนร่วมงานที่เพิ่งแอบกระซิบกระซาบกันเมื่อครู่ ต่างยืดตัวนั่งหลังตรงโดยสัญชาตญาณ สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่หน้าจอเป็นจุดเดียว

นี่เป็นครั้งแรกที่คนส่วนใหญ่ในทีมพีอาร์ได้เห็นเจ้าของประเด็นร้อนคนนี้ "กับตาตัวเอง" แม้จะเป็นการมองผ่านจอก็ตาม

ในฐานะแฟนสายหน้าตาตัวแม่ สวีฉิงคงรู้สึกเหมือนสายตาถูกสะกดซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ต้องยอมรับเลยว่า ใบหน้านี้ช่างมีอานุภาพทำลายล้างรุนแรงเหลือเกิน มันตรงสเปกทุกอย่างในใจเธอเป๊ะๆ เลยนี่นา!

"คุณพระช่วย…หน้าตานี่มัน…" สวีฉิงคงกรีดร้องในใจเงียบๆ พลางหันไปมองถังเซวียนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอิจฉาตาร้อน "ยัยถังเซวียนนี่จะโชคดีเกินไปแล้วมั้ง ได้ทำงานมองหน้าแบบนี้ทุกวัน คงเจริญหูเจริญตาน่าดู!"

ทุกคนในทีมประชาสัมพันธ์แทบจะโน้มตัวไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัว บางคนถึงกับชะโงกหน้ามาชิดกัน สายตาจับจ้องคนในจออย่างจดจ่อ

หลี่รั่วสวินดูเหมือนจะตกใจกับสถานการณ์นี้เล็กน้อย เขาเบิกตากว้างขึ้นนิดๆ ก่อนจะส่งยิ้มเขินอายออกมา

"เอ่อ… คนเยอะขนาดนี้เลยเหรอครับ…"

เสียงของเขาส่งผ่านหน้าจอมา มีความใสกังวานตามแบบฉบับของเสียงเด็กหนุ่ม และเพราะความเขินอายเล็กน้อยจึงยิ่งฟังดูนุ่มนวลขึ้นไปอีก

พอพูดจบ เขาก็คลี่ยิ้มอย่างอ่อนโยน มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ราวกับแสงแดดยามฤดูหนาวที่หาได้ยาก ช่วยปัดเป่าบรรยากาศตึงเครียดในห้องทำงานให้มลายหายไป

"สวัสดีครับทุกคน ผมหลี่รั่วสวินครับ เรื่องวุ่นวายช่วงนี้ ลำบากทุกคนในทีมประชาสัมพันธ์แย่เลยนะครับ"

สายตาของหลี่รั่วสวินกวาดมองผ่านหน้าจอ ราวกับกำลังสบตาทุกคนที่อยู่ที่นั่นจริงๆ น้ำเสียงของเขาจริงใจและท่าทางถ่อมตัว

ทำให้ทุกคนในห้องทำงานต่างเกิดความรู้สึกดีขึ้นมาในใจ ความรู้สึกหงุดหงิดจากแรงกดดันในการทำงานเมื่อครู่ก็พลอยสงบลงไปมาก

หลี่รั่วสวินไม่ได้รีบร้อนถามเรื่องการควบคุมกระแสสังคม และไม่ได้บ่นเรื่องคอมเมนต์เชิงลบที่ยังมีอยู่ แต่ค่อยๆ เอ่ยปากอย่างช้าๆ

"ก่อนหน้านี้ผมเคยได้ยินเซวียนเซวียนคุยให้ฟังว่า ศิลปินในบริษัทบางคนก็ดูเหมือนจะรู้สึกลำบากใจกับเรื่องที่แฟนคลับไปรับส่งที่สนามบินเหมือนกันใช่ไหมครับ"

ถังเซวียนพยักหน้าเบาๆ อยู่ด้านข้าง เพื่อยืนยันคำพูดของหลี่รั่วสวิน

"ใช่ค่ะ ตอนทำงานก่อนหน้านี้ ฉันเคยได้ยินเพื่อนร่วมงานเล่าเหมือนกันว่า มีศิลปินบางคนเคยบ่นว่าการตามไปรับส่งที่สนามบินบางครั้งก็กระทบตารางงานส่วนตัว แถมยังอาจเกิดอันตรายขึ้นได้ด้วย"

น้ำเสียงของหลี่รั่วสวินยังคงนุ่มนวล ทว่าแฝงความจริงจังที่ยากจะสังเกตเอาไว้

"ผมก็เลยคิดว่า บางทีคงมีศิลปินที่รู้สึกลำบากใจกับเรื่องนี้อยู่ไม่น้อย เพียงแต่ไม่มีใครกล้าพูดออกมาตรงๆ

เพราะยังไงแรงซัปพอร์ตอันกระตือรือร้นของแฟนคลับก็เป็นเรื่องสำคัญมากสำหรับศิลปิน

ถ้าปฏิเสธตรงๆ ก็เหมือนไปทำร้ายจิตใจของพวกเขา ศิลปินหลายคนจึงเลือกที่จะก้มหน้าทนไป หรือไม่ก็ให้ทีมงานช่วยประสานงานกันเงียบๆ

แต่จริงๆ แล้ว เรื่องนี้สร้างความไม่สะดวกให้พวกเขาอย่างมาก และถ้าเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นมา ก็อาจจะพลอยโดนร่างแหจนเสียชื่อเสียงไปด้วย

อย่างช่วงก่อนหน้านี้ ก็มีศิลปินคนหนึ่งที่สนามบินคนแน่นจนเที่ยวบินดีเลย์ แล้วสุดท้ายก็โดนชาวเน็ตบางส่วนด่าว่าทำตัวเรื่องมากไม่ใช่เหรอครับ"

มั่วเสี่ยวอวี๋นิ่งเงียบมาตลอด เธอตั้งใจฟังสิ่งที่หลี่รั่วสวินเล่าอย่างละเอียด

พอได้ยินถึงตรงนี้ เธอก็เผลอพยักหน้าตามโดยไม่รู้ตัว

สิ่งที่หลี่รั่วสวินพูดเป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นทั่วไปในวงการนี้

วัฒนธรรมการตามไปรับส่งที่สนามบินเป็นจุดที่ถูกวิพากษ์วิจารณ์ในวงการบันเทิงมาโดยตลอด

ต่อให้แฟนคลับจะไปรับส่งด้วยความรักจริงๆ ก็ยังมีความเสี่ยงเรื่องความปลอดภัยและรบกวนความสงบในที่สาธารณะอยู่ดี

ยิ่งถ้าเป็นบริษัทต้นสังกัดที่แอบจัดฉาก หรือถึงขั้นจ้างคนไปรับที่สนามบินเพื่อปั่นตัวเลขและสร้างภาพความนิยม นั่นก็ยิ่งเป็นมุมมืดที่รู้กันภายในวงการแต่ไม่มีใครพูดออกมา!

ไม่ว่าจะเป็นแบบไหน ต่างก็สร้างความรำคาญใจอย่างยิ่งให้กับศิลปินที่ต้องการพื้นที่ส่วนตัว

และทันทีที่เกิดอุบัติเหตุขึ้นมา ตัวศิลปินเองก็มักจะต้องแบกรับคำด่าทอว่าจัดการแฟนคลับได้ไม่ดี

ความคิดของมั่วเสี่ยวอวี๋แล่นเร็ว เธอเริ่มเข้าใจสิ่งที่หลี่รั่วสวินคิดขึ้นมาบ้างแล้ว

การที่เขาปูเรื่องมามากมายขนาดนี้ คงไม่ได้แค่จะมาบ่นถึงความเป็นไปในวงการแน่ๆ แต่น่าจะมีแผนการที่ลึกซึ้งกว่านั้น

และแผนการนี้ก็น่าจะเกี่ยวข้องกับงานของทีมประชาสัมพันธ์ของพวกเขาโดยตรง…

มั่วเสี่ยวอวี๋พินิจมองเด็กหนุ่มผู้เปล่งประกายบนหน้าจออีกครั้ง แสงแดดที่ส่องผ่านกระจกบานใหญ่ทาบทาลงบนใบหน้าซีดขาวของเขาจนเกิดเป็นจุดแสงระยิบระยับ ยิ่งขับให้เครื่องหน้าอันประณีตดูราวกับภาพวาด เหมือนหลุดออกมาจากในการ์ตูนไม่มีผิด

ความรู้สึกประหลาดใจระคนชื่นชมผุดขึ้นมาในใจ

คนภายนอกมองเห็นเพียงแค่ประเด็นดราม่าที่เขาก่อขึ้นกับใบหน้าที่งดงามสะกดสายตา แต่กลับไม่มีใครคาดคิดเลยว่า เบื้องหลังใบหน้านี้จะซ่อนการมองการณ์ไกลที่เฉียบคมและความคิดที่ชัดเจนขนาดนี้ไว้

สติปัญญาเช่นนี้ ช่างขัดแย้งกับภาพลักษณ์ภายนอกที่ดูอ่อนแอและเปราะบางเหลือเกิน!

น่าประหลาดใจจริงๆ