บทที่ 106 ปล่อยใจให้สบาย คว้าสักรางวัลมาแบบชิลๆ

ปลายสายเงียบไปราวครึ่งนาที ดูเหมือนเซียวหรงเซิ่งกำลังชั่งน้ำหนักถึงผลลัพธ์อันเลวร้ายหากตัวเองไม่ยอมไป

“ไปสิ ใครบอกว่าจะไม่ไปล่ะ” น้ำเสียงของเซียวหรงเซิ่งอ่อนยวบลงทันตา “แต่ได้อย่างมากแค่วันเดียวนะ ทางห้องแล็บงานเร่งมากจริงๆ…”

หลิ่วผิงจึงอ่อนเสียงลงเช่นกัน “วันเดียวก็พอแล้ว วันนั้นคุณเสร็จแล้วก็บินกลับได้เลย”