บทที่ 215 งานวิจัยของพวกคุณ ก็แค่กิ่งก้านเล็กๆ บนผังทักษะของผม

เมื่อเห็นหลิ่วผิงจะโทรศัพท์ เซียวหยางจึงหมุนตัวเดินเข้าครัวไปล้างผลไม้มาให้

พอเขายกจานผลไม้มาวางบนโต๊ะ เธอก็วางสายพอดี

“บอกพ่อแกไปแล้วล่ะ น่าจะมาถึงสักหกโมงเย็น” หลิ่วผิงส่ายหน้าเบาๆ พลางถอนหายใจ “ยุ่งอยู่ได้ทั้งวันทั้งคืน แม่ล่ะกลัวจริงๆ ว่าร่างกายเขาจะรับไม่ไหวเอา”