บทที่ 231 ใจยังสั่นไหวไปอีกนาน การแสดงที่สมบูรณ์แบบ

เขาก้าวไปข้างหน้าไม่กี่ก้าว จนมาถึงริมเวที

เสียงเอื้อนงิ้วยังคงขับขานต่อไป

“ทวยเทพฟ้าดินพิทักษ์ศาลบรรพชน ทวยราษฎร์เมืองหลวงต่างเฝ้ารอราชรถ