บทที่ 266 ช่อมะกอกของสหรัฐอเมริกา

เซียวอวิ๋นส่ายหัวไปมา ผมหางม้าแกว่งไกวตามจังหวะ “จะว่าไป พอเธอทักขึ้นมา ฉันก็ชักจะคิดถึงบ้านแล้วสิ”

เซียวหยางกวักมือเรียกบริกร “คิดถึงบ้านก็ถูกแล้ว พี่แทบไม่ติดต่อกลับบ้านเลย นิสัยนี้ไม่ดีเอาเสียเลยนะ ตอนผมจะมา แม่ยังบอกให้สั่งสอนพี่สักยกอยู่เลย เห็นได้ชัดว่าแม่ก็แอบเคืองอยู่เหมือนกัน”

เซียวอวิ๋นเม้มปาก “รู้แล้วน่า ต่อไปจะพยายามติดต่อกลับบ้านให้บ่อยขึ้น…แต่ประเด็นคือเวลามันไม่ตรงกันนี่นา ทางนี้เช้า ทางบ้านเราก็มืดค่ำแล้ว”