บทที่ 270 ความตกตะลึงของปรมาจารย์ภาพวาดพู่กันจีน

จางต้าสือมองพู่กันที่วางอยู่บนที่แขวน พลางเอ่ยถามเรียบๆ “วาดเสร็จแล้วเหรอ”

เซียวหยางพยักหน้าแล้วเดินเลี่ยงไปด้านข้าง “ครับ พอดีมีแรงบันดาลใจเยอะ ก็เลยวาดค่อนข้างเร็ว”

จางต้าสือพยักหน้ารับแล้วขยับมาข้างๆ ก่อนสายตาจะจับจ้องลงบนภาพวาด