บทที่ 381 ช่างประจวบเหมาะ งั้นก็แฉลงเน็ตให้หมดเปลือกไปเลยแล้วกัน

เซียวติ่งเทียนเดินมาหยุดอยู่หน้าเรือนกระจก

เขายืนมองต้นข้าวที่กำลังเพาะพันธุ์อยู่ตรงหน้าอย่างเงียบสงบ

“ผู้เฒ่าเซียว ออกมาแล้วเหรอครับ” เหอลั่วเดินมายืนข้างๆ ผู้เฒ่าเซียว สายตามองไปยังพืชผลในเรือนกระจก “ผมรู้สึกอยู่ตลอดเลยว่า ข้าวพวกนี้ดูไม่ค่อยเหมือนข้าวที่ผมเคยเห็นทั่วไปเท่าไร”