บทที่ 391 อะไรนะ ที่แท้ก็เป็นเขางั้นเหรอ

ลั่วเหลยยืนมองแผ่นหลังของภรรยาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะก้าวเท้าตามไปติดๆ

เขาอยากจะเห็นกับตานักว่าใครกันแน่ที่พาลูกสาวของเขาไปกินข้าว แถมยังนั่งกินกันลากยาวจนดึกดื่นป่านนี้

หากคนคนนั้นคิดการใหญ่เกินตัว ลั่วเหลยผู้นี้จะช่วยดับฝันให้แหลกคามือเอง