บทที่ 469 ร่วมมื้อค่ำ 2

ทรวดทรงสุดสะบึมถูกซ่อนไว้ใต้ชุดทำงานตัวโคร่ง ใบหน้าชวนหลงใหลถูกบดบังด้วยแว่นตากรอบหนาเตอะ…

เซียวหยางถอนหายใจออกมา “เฮ้อ ตอนนี้ไม่ใช่สมัยมัธยมปลายแล้วนะ อยู่ที่สถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์ก็ไม่มีเรื่องพวกนั้นมารบกวนด้วย จะใส่แว่นนั่นต่อไปทำไมกัน ปล่อยตัวตามสบายบ้างเถอะ”

คนหนุ่มสาวในสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์มีน้อยจนนับหัวได้ ทั้งสถาบันฯ ตั้งแต่ระดับบนยันระดับล่าง มีจำนวนรวมกันไม่เกินหนึ่งกำมือด้วยซ้ำ