บทที่ 115 พ่ายแพ้

ชีวิตคนเรามีเรื่องไม่สมหวังมากเกินไป คงไม่อาจหาข้ออ้างไปทุบตีอีกฝ่ายเพียงเพราะผังหู่บอกว่าใต้เท้าจี้ดื่มสุราได้มื้อละกาหรอกกระมัง?

ส่วนเรื่องความไร้ยางอาย ชิงม่อคิดว่าตนเองคงไม่มีทางเรียนรู้ได้ตลอดชีวิต

บทสนทนาทักทายที่คนทั่วไปมองว่าผิวเผิน แท้จริงแล้วแฝงความนัยอันใดไว้คงมีเพียงพวกเขาสองคนเท่านั้นที่กระจ่าง