บทที่ 122 เกมอันน่าตกตะลึง

เมื่อเข้าสู่ตัวเกม พลางมองดูกองทหารที่ยืนเรียงรายกันแน่นขนัดรอบกาย ชิงซูก็อดทึ่งในความทรงพลังของอาวุธเวทชิ้นนี้ไม่ได้ ที่แท้มันสามารถสร้างแดนมายาได้สมจริงถึงเพียงนี้ ทั้งยังหวนรำลึกว่าตนไม่ได้ก้าวสู่สนามรบมานานหลายปีแล้ว ชั่วขณะนั้นราวกับได้ย้อนคืนสู่วันวานแห่งสงครามที่มีแต่ควันปืนและเปลวเพลิง

เสียงโห่ร้องกู่ก้องของเหล่าทหารรอบด้านทำให้ชิงซูรู้สึกคุ้นเคย เดิมทีเขาก็เป็นแม่ทัพ การนำทัพออกศึกย่อมเป็นเรื่องธรรมดาสามัญ ยิ่งไปกว่านั้น ไพร่พลใต้บัญชาการในชีวิตจริงของเขายังมีจำนวนมากกว่าในเกมนี้เสียอีก นอกเหนือจากความคะนึงหาอดีตแล้ว เขาก็ไม่เกิดความรู้สึกอื่นใดอีก

หลังจากเหม่อลอยไปครู่หนึ่ง ชิงซูก็ลอบถอนใจ ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อย เหล่าผู้ใต้บังคับบัญชาที่เคยคุ้นหน้าคุ้นตาเหล่านั้น ล้วนจากเขาไปนานหลายปีแล้ว พอคนเราเริ่มมีอายุก็ย่อมคิดถึงวันวาน ยามภาพตรงหน้ากระทบใจ จึงยากจะห้ามอารมณ์ความรู้สึกอันหลากล้นมิให้ผุดขึ้นมาได้