บทที่ 132 ลอบสังหาร

เย่ซิวที่เพิ่งตักน้ำมาจากห้องน้ำกำลังยืนเปลือยกายล่อนจ้อน ในใจพลางคิดว่าผ้าเช็ดตัวของตัวเองหายไปไหน ไม่มีผ้าเช็ดตัวแบบนี้จะทำอย่างไรดี ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ถึงนึกขึ้นได้ว่าเมื่อเช้าตนตากผ้าเช็ดตัวไว้ตรงขอบหน้าต่าง ดึกดื่นป่านนี้คงไม่มีใครมายืนอยู่ตรงหน้าต่างแล้วกระมัง เย่ซิวจึงปัดความคิดที่จะใส่เสื้อผ้าทิ้งไป อย่างไรเขาก็ไม่ชอบความยุ่งยากอยู่แล้ว จึงเดินโทงๆ ไปหยิบผ้าเช็ดตัวทั้งอย่างนั้น

ทว่าฉากนี้เย่ซิวไม่มีทางคิดฝันเลยว่า ถึงแม้ตรงขอบหน้าต่างจะไร้ผู้คน แต่มันกลับตกอยู่ในสายตาของคนกลุ่มหนึ่งเข้าเต็มเปา

คนพวกนี้ย่อมเป็นหน่วยเงา