บทที่ 147 ร้ายกาจจริงๆ

“ตกลง งั้นข้าจะขอลองดูหน่อย ว่าไอ้ของพรรค์นี้ของเจ้ามันจะร้ายกาจสักแค่ไหน”

ในที่สุด ความอยากรู้อยากเห็นของเด็กหนุ่มก็เอาชนะความเสียดายศิลาวิญญาณได้ เขาควักศิลาวิญญาณสองก้อนออกมาวางบนโต๊ะด้วยท่าทางอาลัยอาวรณ์สุดขีด สีหน้าบ่งบอกชัดเจนว่าหากของสิ่งนี้ไม่คุ้มค่าเงินละก็ ได้เห็นดีกันแน่

เย่ซิวลุกขึ้นยืน เก็บศิลาวิญญาณแล้วพาอีกฝ่ายเดินไปที่ข้างคอมพิวเตอร์ จากนั้นก็อธิบายวิธีเล่นเกมคร่าวๆ ให้ฟัง