บทที่ 150 ง้าวมังกรเขียวจันทร์เสี้ยว

โทสะของเถ้าแก่พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที ยามนั้นในยุทธภพใครบ้างไม่รู้จักฉายาเฉียงหมูสดของเขา เขาคว้ามีดปังตอแล่เนื้อบนเขียงแล้วพุ่งพรวดออกมาอย่างดุดัน คิดในใจว่าหากอีกฝ่ายไม่ให้คำอธิบายที่สมเหตุสมผลละก็ วันนี้ต้องสับไอ้สวะนี่ให้เละให้ได้

"ไสหัวไป"

เมื่อเห็นว่ามีคนก่นด่าตน ชายผมแดงก็ข่มกลั้นความอยากลงมือสั่งสอนอีกฝ่ายเอาไว้ เขาเองก็กำลังเดือดดาล จึงตวัดสายตาจ้องเถ้าแก่ร้านเนื้อหมูเขม็ง