บทที่ 152 อาจารย์มาแล้ว

แม้จะยังอาลัยอาวรณ์อยู่บ้าง แต่กฎก็คือกฎ ทั้งสองคนจนปัญญา เมื่อมองดูท้องฟ้าด้านนอก สุ่ยหมู่ก็ตระหนักขึ้นมาว่าตนออกมานานเกินไปแล้ว ตอนอยู่ในโลกของเกมเขาไม่ได้สังเกตเวลาที่ผ่านไปเลยแม้แต่น้อย พอมาตอนนี้ถึงได้รู้ตัวว่าสายเกินไปเสียแล้ว

"ศิษย์น้อง อาจารย์หงกำลังรอพวกเราอยู่หรือเปล่า?"

สุ่ยหมู่มีสีหน้าเคร่งเครียด พลันนึกถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้ขึ้นมาได้ พวกเขาออกมานานถึงหนึ่งชั่วยามแล้ว พอคิดถึงอาจารย์ผู้มีนิสัยดุร้ายและใจร้อนผู้นี้ สุ่ยหมู่ก็อดไม่ได้ที่จะมีเหงื่อเย็นผุดขึ้นเต็มแผ่นหลัง