บทที่ 154 ความตกตะลึงของอาจารย์

อาจารย์หงหรี่ตาลง ในเมื่อสามารถนั่งตำแหน่งอาจารย์ของสถาบันชิงอวิ๋นได้ ฝีมือและพลังบำเพ็ญย่อมมิใช่ของปลอม เขาย่อมมองออกว่าสุ่ยหมู่เพิ่งทะลวงระดับมาได้ไม่นาน กระทั่งพลังปราณยังไม่ค่อยนิ่งนัก ส่วนพลังบำเพ็ญของซานซานก็รุดหน้าขึ้นมาเล็กน้อยจริงๆ

ในฐานะอาจารย์ แม้จะเข้มงวดกวดขันกับลูกศิษย์อย่างยิ่ง แต่ความเข้มงวดนั้นย่อมตั้งอยู่บนความหวังอยากให้พวกเขาได้ดีและโดดเด่น จึงได้ทุ่มเทเคี่ยวกรำสั่งสอนถึงเพียงนี้ ซึ่งก็เป็นเรื่องปกติธรรมดา แม้บางคราเด็กพวกนี้จะทำเรื่องผิดพลาดไปบ้าง ทว่าคนเราล้วนต้องเติบโตและปรับปรุงตัวจากความผิดพลาดด้วยกันทั้งสิ้น

มีคำกล่าวว่า ‘ลูกไม่สั่งสอนคือความผิดของพ่อ’ ในฐานะอาจารย์ก็เปรียบเสมือนบิดาไปแล้วครึ่งหนึ่ง เมื่อมองดูเด็กหนุ่มเหล่านี้ อาจารย์หงย่อมรู้สึกผูกพันเอ็นดู ยามทำผิดก็ดุด่าลงโทษไปตามเรื่อง แต่หากร้านหลังนี้มีดีถึงเพียงนั้นจริง เรื่องนี้คงต้องมองเสียใหม่แล้ว