บทที่ 172 เพิ่มพูนพลังบำเพ็ญ

เมื่อเย่ซิวลืมตาขึ้นอีกครั้ง ก็ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใดแล้ว มองดูท้องฟ้าสลัวรางด้านนอก ดูท่าคงอีกไม่นานฟ้าก็จะสว่าง เพียงแต่เมื่อวานเขากินไอศกรีมมากเกินไป อาการเดี๋ยวร้อนเดี๋ยวเย็นเช่นนี้ทำให้ท้องของเขาเริ่มประท้วงขึ้นมา

ความง่วงที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดถูกความปวดมวนในท้องปัดเป่าไปจนหมดสิ้น เย่ซิวจำต้องคว้ากระดาษชำระแล้วพุ่งตรงไปยังส้วมทันที ไม่นานเสียงครางด้วยความโล่งอกก็ดังแว่วออกมา

เย่ซิวที่นั่งยองๆ อยู่ในส้วมอดทอดถอนใจไม่ได้ ไอศกรีมแม้จะดี แต่ก็กินมากเกินไปไม่ได้จริงๆ ไม่อย่างนั้นคนที่ทรมานก็คือตัวเอง ถึงตอนนี้เขาจะเป็นผู้ฝึกตนแล้ว แต่ก็ยังไม่อาจเปลี่ยนธรรมชาติของร่างกายมนุษย์ที่ยังคงเจ็บป่วยได้ มนุษย์เดิมทีก็เป็นสิ่งมีชีวิตที่เปราะบางยิ่ง และการบำเพ็ญเพียรก็คือกระบวนการค่อยๆ แข็งแกร่งขึ้นนั่นเอง