บทที่ 174 รสอะไรกันแน่

ทว่าศิลาวิญญาณสองก้อนในสายตาคนธรรมดานั้นทำอะไรได้สารพัด แต่สำหรับผู้ฝึกตนแล้วมันเป็นเพียงของสิ้นเปลืองเท่านั้น ไม่อาจนับว่าเป็นของล้ำค่าอันใดได้เลย

ทว่าหลักการน้ำหยดลงหินทุกวันหินยังกร่อนเย่ซิวย่อมเข้าใจดี เขาเก็บศิลาวิญญาณสองก้อนเข้าที่อย่างเรียบร้อย สิ่งเหล่านี้ในวันข้างหน้าล้วนอาจกลายเป็นต้นทุนก้อนโตที่สุดของเขา

เย่ซิวเดินออกมาจากหลังเคาน์เตอร์แล้วหยิบจานใบเล็กออกมาหลายใบ ซึ่งเป็นของที่เขาเพิ่งออกไปกว้านซื้อกลับมา รูปร่างหน้าตาดูประณีตงดงามไม่น้อย เขาตั้งใจจะใช้จานพวกนี้ใส่ไอศกรีมให้ลูกค้า เรื่องพรรค์อย่างตอนแรกสุดที่เอากระบวยตักโค้กให้ลูกค้าดื่มนั้น เขาไม่อยากเห็นมันเกิดขึ้นอีกจริงๆ ถึงแม้การซื้อจานใบเล็กพวกนี้จะเสียเงินไปไม่น้อย แต่เพียงครั้งนี้ก็แทบจะคืนทุนทั้งหมดแล้ว ซ้ำยังได้กำไรติดปลายนวมอีกหน่อยด้วย