บทที่ 184 ดื่มสักจอก

เมื่อมองดูฝูงชนที่ค่อยๆ บางตาลง ท้องฟ้าเริ่มมืดสลัว ลูกค้าเองก็ลดน้อยลงไปมาก ถึงเวลาปิดร้านของวันอีกครั้ง เย่ซิวหันไปมองเฉินโจวที่ยืนอยู่ข้างกาย รูปร่างที่ดูซูบผอมลงไปบ้างทำให้เขารู้สึกเกรงใจอยู่ลึกๆ ช่วงนี้เฉินโจวช่วยงานเขาไว้ไม่น้อย หากไม่ได้อีกฝ่ายคอยช่วยอยู่ที่ร้านตลอดเวลา ขาของเย่ซิวคงได้วิ่งจนขวิดไปแล้ว

แม้เฉินโจวจะร่ำเรียนอยู่ที่สถาบันชิงอวิ๋น แต่เขากลับแตกต่างจากศิษย์ส่วนใหญ่ ศิษย์ทั่วไปมักใช้เวลาแทบทั้งหมดศึกษาอยู่แต่ในสถาบัน ทว่าเฉินโจวกลับเข้าออกสถาบันได้อย่างอิสระ คงเป็นเพราะตระกูลเฉินทุ่มเททรัพยากรมหาศาลให้สถาบันมาตลอดหลายปี จึงได้รับสิทธิพิเศษเช่นนี้

เดิมทีเย่ซิวเคยกังวลว่าไอศกรีมพวกนี้จะขายต่อไปได้เรื่อยๆ ไม่มีวันหมดจริงหรือ ในเมื่อศิลาวิญญาณพวกนี้ระบบก็ไม่ได้ดึงกลับไป แม้เครื่องทำไอศกรีมจะเป็นรางวัลที่ระบบมอบให้ แต่ขายแหลกแบบนี้ สักวันมันย่อมต้องมีวันหมด ทว่าหลังผ่านการพิสูจน์ซ้ำๆ เขาก็ค้นพบว่า เครื่องทำไอศกรีมก็คือส่วนหนึ่งของร้านเน็ต ขอเพียงระบบมีศิลาวิญญาณเพียงพอจะขับเคลื่อน ไอศกรีมก็ไม่มีวันหมด ยิ่งไปกว่านั้น คลังสมบัติส่วนตัวของเย่ซิวตอนนี้ก็พอกพูนจนมหาศาลแล้ว