บทที่ 186 นายท่าน เข้ามานั่งเล่นข้างในก่อนสิเจ้าคะ

คนรวยนี่รู้จักหาความสุขใส่ตัวเก่งกว่าคนจนเยอะจริงๆ

เมื่อมองทิวทัศน์นอกหน้าต่างรถม้า เย่ซิวกลับรู้สึกว่าเมืองชิงอวิ๋นช่างแปลกตายิ่งนัก เมืองชิงอวิ๋นกว้างใหญ่มาก นานขนาดนี้แล้วเขายังไม่เคยได้เดินเที่ยวอย่างจริงจังเลยสักครั้ง พอมองดูเมืองชิงอวิ๋นที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้าแห่งนี้ ในใจก็อดไม่ได้ที่จะบังเกิดความรู้สึกสะท้อนใจอันไร้สิ้นสุด

บนท้องถนนย่อมมีความแตกต่างระหว่างความเจริญรุ่งเรืองกับความซบเซา เย่ซิวแทบไม่เคยออกจากบ้าน จึงรู้สึกไม่คุ้นเคยกับถนนสายอันแสนคึกคักของเมืองชิงอวิ๋นนัก เดิมทีคิดว่าเมื่อราตรีมาเยือนย่อมหมายถึงการสิ้นสุดของวัน ทว่าเมื่อมองดูถนนอันรุ่งเรืองที่สว่างไสวไปด้วยแสงไฟ เย่ซิวถึงได้รู้ว่าตนเองคิดผิดไปไกลโขเพียงใด ที่แท้ตอนที่ราตรีมาเยือน มันเป็นเพียงแค่การเริ่มต้นเท่านั้น