บทที่ 220 พื้นเพพ่อค้า

เมื่อเห็นทั้งสองคนก้มหน้าเงียบงัน เฉินโจวก็รู้ทันทีว่าแผนเชือดไก่ให้ลิงดูของตนได้ผลแล้ว ตอนนี้เพียงแค่หยอดคำหวานเปิดทางลงให้ทั้งคู่ ข้อพิพาทนี้ก็ย่อมคลี่คลายลงได้อย่างแน่นอน

“ทั้งสองท่านต่างเป็นชาวเมืองชิงอวิ๋น ลูกผู้ชายย่อมมีเลือดรักศักดิ์ศรีเป็นธรรมดา ในสายตาข้า ไหนๆ ท่านทั้งสองก็ไม่ได้มีความแค้นฝังลึกต่อกัน สู้จับมือสงบศึก จะไม่ยิ่งแสดงความสง่างามเยี่ยงวิญญูชนของลูกผู้ชายเมืองชิงอวิ๋นเราหรอกหรือ”

คำพูดของเฉินโจวนับว่ารู้จักผ่อนสั้นผ่อนยาวเป็นอย่างยิ่ง เริ่มจากตบโต๊ะข่มขู่ ประกอบกับคนของพรรคชิงอวี๋ที่รับเงินมาช่วยทำหน้าที่อย่างแข็งขัน แต่ละคนยืนทำหน้าตาเหี้ยมเกรียมล้อมรอบอยู่ จากนั้นจึงค่อยใช้ไม้นวมปลอบประโลม เปลี่ยนศัตรูให้กลายเป็นมิตร ทั้งสองคนฟังแล้วต่างรู้สึกว่าสมเหตุสมผล ยิ่งมีเสียงเชียร์จากฝูงชนรอบข้าง จึงยอมจับมือคืนดีกันในที่สุด