บทที่ 236 ตีวัวกระทบคราด

เจียงเสี่ยวยวี๋ถึงกับร้องอ๋อในใจ ขั้นฝึกปราณน่ะหรือ… มีเกลื่อนกลาดราวกับหมาผอม ในเมืองชิงอวิ๋น แค่ปาหินสุ่มๆ ก้อนเดียวยังตกใส่หัวนักบำเพ็ญเพียรขั้นฝึกปราณได้ตั้งเป็นฝูง จะให้จำได้ได้อย่างไรกัน

“ข้าจำไม่ได้แล้วจริงๆ ขอคุณชายอย่าได้ถือสาเลยนะ” เจียงเสี่ยวยวี๋กล่าวอย่างเกรงใจ ตนเป็นถึงยอดฝีมือขอบเขตร่างทองคำ จะไปคอยจดจำพวกฝึกปราณตัวจ้อยได้เยี่ยงไร

“นักบำเพ็ญเพียรขั้นฝึกปราณมีอยู่เกลื่อนถนน ท่านหัวหน้าเจียงจำไม่ได้ก็เป็นเรื่องธรรมดา แต่ท่านลองดูสิว่ายามนี้ข้าอยู่ขอบเขตใดแล้ว?” เย่ซิวอมยิ้มบางๆ ท่าทางแฝงความภาคภูมิใจอยู่ไม่น้อย