บทที่ 245 ฝึกปราณขั้นสูงสุด

เย่ซิวมีสีหน้าเรียบเฉย ทว่าวาจาคมคายเชือดเฉือน เริ่มจากชี้ว่าพรสวรรค์ของซูเฟยนั้นแสนจะธรรมดา ซ้ำยังตราหน้าว่าเป็นพวกเศษสวะให้เจ็บแสบ หากเป็นคนทั่วไปคงเดือดดาลจนควันออกหูไปแล้ว แต่ซูเฟยกลับหัวเราะลั่นออกมาอย่างโอหังยิ่ง

"พรสวรรค์ธรรมดาอย่างนั้นรึ? เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้ามีพลังบำเพ็ญระดับใด! ข้าอายุเพียงสิบเก้า ก็บรรลุถึงขั้นฝึกปราณจุดสูงสุดแล้ว ขาก้าวข้ามเข้าสู่ขอบเขตร่างทองคำไปข้างหนึ่ง การจะบรรลุร่างทองคำก็แค่อีกไม่กี่อึดใจ พรสวรรค์ระดับนี้กลับถูกเจ้ามองว่าธรรมดางั้นรึ? ฮ่าๆ เช่นนั้นเจ้าบอกข้ามาซิว่าในบรรดาคนรุ่นเยาว์ ต้องมีพลังบำเพ็ญระดับไหนถึงจะเรียกว่ายอดเยี่ยม? หรือว่าพลังบำเพ็ญของเจ้ามันต่ำต้อยเสียจนดูพลังที่แท้จริงของข้าไม่ออกกันแน่?"

สีหน้าของซูฉี่ดูดุร้ายขึ้นมาบ้าง แม้เขาจะมีอาวุโสกว่าคนอื่นในชั้นเรียน ศิษย์ร่วมสำนักต่างอายุน้อยกว่าเขาสองสามปี ทว่าอย่างไรเขาก็มีพลังบำเพ็ญระดับฝึกปราณขั้นสูงสุด พอถูกอีกฝ่ายเย้ยหยันว่าพรสวรรค์ธรรมดา เขาจึงไม่โกรธแต่กลับหัวเราะ หากพรสวรรค์อย่างเขาจัดว่าดาษดื่น เช่นนั้นคนแบบไหนถึงจะเรียกว่ายอดเยี่ยมกันเล่า?