บทที่ 255 ยังไม่ได้กราบใครเป็นอาจารย์

ทว่าในเมื่อพ่ายแพ้ไปแล้วก็คือพ่ายแพ้ คำพูดแก้ตัวใดๆ ย่อมไร้น้ำหนัก มีแต่จะยิ่งทำให้ผู้อื่นหัวเราะเยาะตนเองมากขึ้นเท่านั้น ซูฉี่พลันรู้สึกถึงความพ่ายแพ้อย่างรุนแรง จึงก้มหน้ากล่าวว่า "ศิษย์ฝีมือด้อยกว่า ทำให้สถาบันต้องเสียหน้า ขออาจารย์อี้เซียงโปรดลงทัณฑ์"

เมื่อเห็นซูฉี่เป็นเช่นนี้ หลวี่อี้เซียงก็ตัดใจลงโทษไม่ลง ในฐานะอาจารย์ พวกตนมีหน้าที่อบรมสั่งสอนศิษย์ เมื่อศิษย์ตกอยู่ในสภาพนี้ ผู้เป็นอาจารย์ก็ย่อมมีส่วนต้องรับผิดชอบ หากจะโทษก็ต้องโทษที่สอนเพียงวิชาต่อสู้ แต่กลับมิได้สอนคุณธรรมแก่พวกเขา

"เจ้าไม่ต้องโทษตัวเองหรอก แพ้ชนะเป็นเรื่องธรรมดาของนักรบ ชายชาตรีต้องรู้จักกลืนกล้ำความอัปยศ การศึกยังเป็นเช่นนี้ ประสาอะไรกับการฝึกตน เจ้ากลับไปรักษาตัวให้ดีเถอะ หากอยากกอบกู้หน้าตาให้สถาบันจริงๆ ก็จงมองเห็นประตูบานนั้นให้เร็วขึ้น ก้าวเข้าสู่ขอบเขตร่างทองคำให้ได้โดยไว" หลวี่อี้เซียงส่ายหน้าทอดถอนใจ ไม่อาจตัดใจลงทัณฑ์ได้ลงคอ