บทที่ 257 ของเล่นแปลกใหม่

ทว่าเมื่อหิมะเจ็ดสีละลายในปาก ยามที่กลิ่นหอมเข้มข้นของผลไม้อบอวลฟุ้งกระจายขึ้นมา หลวี่อี้เซียงจึงได้พบว่า คำสรรเสริญที่ตนเตรียมไว้ล่วงหน้านั้นเทียบไม่ติดกับความเลอเลิศของของวิเศษชิ้นนี้เลยแม้แต่น้อย ของสิ่งนี้ไฉนจึงเอร็ดอร่อยถึงเพียงนี้ได้ แม้นางจะเคยท่องเที่ยวไปทั่วทุกสารทิศ ก็ไม่เคยได้ลิ้มรสของที่อร่อยปานนี้มาก่อนเลย!

ดวงตาของหลวี่อี้เซียงเปี่ยมล้นด้วยความตื่นเต้นยินดี รสสัมผัสเย็นฉ่ำ ช่างแปลกประหลาดสมคำร่ำลือจริงๆ ยิ่งประกอบกับกลิ่นหอมผลไม้อันเป็นเอกลักษณ์และรสชาติเข้มข้นกลมกล่อม ความรู้สึกนี้…ยอดเยี่ยมจนยากจะบรรยาย!

ชั่วขณะนั้น หลวี่อี้เซียงถึงกับลืมไปเสียสนิทว่าตนเองอยู่ในช่วงวันนั้นของเดือน นางกินหิมะเจ็ดสีจนหมดเกลี้ยงโดยไม่พะวงสิ่งใด ยังดีที่นางมีฐานะเป็นถึงอาจารย์ แม้จะไม่ตระหนี่คำชมเชยต่อของสิ่งนี้ ทว่าก็ไม่ได้ถึงกับทิ้งภาพลักษณ์จนก้มลงไปเลียถ้วย