บทที่ 316 ชักกระบี่

สุ่ยหมู่เองก็แอบลุ้นจนเหงื่อซึมเต็มฝ่ามือ บัดนี้ชะตากรรมของพวกเขาทั้งหมดล้วนแขวนอยู่บนเส้นด้ายในกำมือของเย่ซิวเพียงคนเดียว

"ศิษย์พี่ใช้กระบี่หรือ?"

เย่ซิวเหลือบมองกระบี่ข้างเอวของเจี่ยงหุย ดูเผินๆ ช่างธรรมดายิ่ง อาวุธที่ยังมิได้ชักออกจากฝักย่อมมองไม่ออกถึงความพิเศษอันใด ฝักกระบี่เรียบง่ายดูโบราณไม่อาจสัมผัสได้ถึงไอสังหารหรือความคมกริบแม้แต่น้อย