บทที่ 379 เมืองฉานหยาง

เย่ซิวรู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง ด้วยวัยที่ยังน้อยกว่าจึงนับเป็นรุ่นหลัง อีกทั้งยังไม่ค่อยสันทัดเรื่องมารยาทเหล่านี้เท่าไรนัก

หญิงวัยกลางคนแย้มยิ้มอย่างนอบน้อมแล้วค่อยๆ ถอยออกไป นางไม่รู้ความเป็นมาของเย่ซิว และยิ่งไม่รู้เรื่องการฝึกตน รู้เพียงสามีเคยบอกไว้ว่า อนาคตเบื้องหน้าของพรรคชิงอวี๋อาจต้องฝากไว้ที่ชายหนุ่มผู้นี้แล้ว

แม้พรรคชิงอวี๋จะมีชื่อเสียงโด่งดังในสายตาคนทั่วไป ใครพูดถึงก็ต้องบอกว่ายิ่งใหญ่ เป็นพรรคใหญ่ที่มีคนนับพัน แต่นางรู้ดีว่าหัวหน้าพรรคที่ใครต่อใครว่าเก่งกาจปานใดก็มีมุมที่จนปัญญาเช่นกัน คำกล่าวที่ว่าทุกบ้านต่างมีคัมภีร์ที่อ่านยากเล่มหนึ่งนั้นไม่เกินจริงเลยสักนิด พรรคชิงอวี๋ที่ดูองอาจสง่าผ่าเผยในสายตาคนนอก แท้จริงแล้วเมื่ออยู่ต่อหน้าพวกผู้ยิ่งใหญ่ในเมืองก็อาจทำได้เพียงเป็นสุนัขที่เชื่องและรู้ความตัวหนึ่ง อย่างน้อยที่ผ่านมาก็เป็นเช่นนั้นมาโดยตลอด