บทที่ 390 จอมผลาญสมบัติ

เย่ซิวแค่นเสียงเย็น กวาดตามองโต๊ะเก้าอี้ที่ตนเพิ่งเตะพังไป จากนั้นก็ยกเท้าเหยียบเก้าอี้ตัวหนึ่งไว้อย่างสบายอารมณ์ พลางชี้นิ้วใส่หน้าเสี่ยวเอ้อร์ แสยะยิ้มมองเหยียดลงมา “เงินพวกนี้ชดใช้ของของเจ้า แล้วก็ยกกับข้าวมาให้ปู่เจ้าโต๊ะหนึ่ง มีทั้งเนื้อ ผัก น้ำแกงให้ครบ… พอหรือไม่พอ?”

“พอขอรับ พอเหลือเฟือเลย!”

เสี่ยวเอ้อร์รีบละล่ำละลักตอบ พยักหน้าหงึกหงักถี่รัวเป็นไก่จิกข้าว สองมือตระกองกอดถุงเงินไว้แนบอก ยุคสมัยนี้คนมีเงินย่อมเป็นดั่งบิดาผู้ให้กำเนิด แม้ของในร้านจะไม่ถูก แต่ก็ไม่ได้เลอค่าถึงขั้นที่เงินหลายร้อยเหรียญทองจะกินข้าวสักมื้อไม่ได้ ต้องรู้ก่อนว่าตอนที่เย่ซิวดื่มสุราบนเรือสำราญกับเฉินโจวยังหมดไปแค่ไม่กี่เหรียญทองมิใช่หรือ? อย่าว่าแต่ชดใช้ค่าโต๊ะเลย ต่อให้เย่ซิวจะพังโต๊ะเพิ่มอีกสักสองสามตัว เสี่ยวเอ้อร์ก็ไม่คิดจะปริปากบ่นสักครึ่งคำ