บทที่ 396 เก่งกาจ

ในเมื่อถูกเย่ซิวบีบมาถึงขั้นนี้ ตงกวาก็เหมือนเป็ดถูกต้อนขึ้นคอน ลูกเกาทัณฑ์อยู่บนสายจำต้องยิง จึงได้แต่รวบรวมความกล้าตั้งท่าแล้วประสานมือคารวะ ท่าทางเหล่านี้ล้วนจำมาจากกระบวนท่าผิวเผินยามคนในคาราวานประลองกัน แม้ใช้จริงแทบไม่ได้เรื่อง ทว่าทุกครั้งที่ตงกวาเห็นเป็นต้องใจเต้น ทั้งใฝ่ฝันและอิจฉาตาร้อน

น่าเสียดายที่เขาไม่เคยมีโอกาสได้ทำเช่นนั้นเลย พอมาถึงคราวนี้ เลือดลมสูบฉีดจนไม่ทันคิดหน้าคิดหลัง จำได้ว่าคนอื่นทำอย่างไรก็ทำตามอย่างนั้น

จางเจิ้งไม่พูดพร่ำทำเพลง ก้าวขาตั้งท่าแล้วสำแดงวิชาต่อสู้ออกมา พลังบำเพ็ญของเขาอยู่แค่ระดับฝึกปราณชั้นที่หก ย่อมฝึกฝนวิชาต่อสู้ชั้นสูงไม่ได้ ที่ร่ำเรียนมาจึงเป็นเพียงวิชาหมัดระดับพื้นฐานทั่วไปของตระกูลจางซึ่งไม่ได้ยากเย็นอะไร หมัดพยัคฆ์เหี้ยมหาญยามร่ายรำกลับแว่วเสียงเสือคำรามออกมาจางๆ นับว่าข่มขวัญคนได้ดีทีเดียว